ANNE 28: SAFE HAVENS

(English version will follow soon)

“Het lijkt wel of onze tocht door de Pyreneeën – door Spanje naar Portugal – een geboortekanaal voorstelt”, zegt Ton, alvast invoelend op de reisweg die zich stilaan aandient. Als hij er een tarotkaart op trekt, verschijnt de kaart van de Maan: het teken van een niet-evidente initiatie. Een geboorte die ook dood kan inhouden. De Maan staat ook voor het verborgen vrouwelijke. In mijn eigen astrologische kaart staat mijn maan in Leeuw, wat aangeeft dat er vermoedelijk oude moederlijke pijnen zitten op het thema gezien worden, jezelf in de zon zetten, vruchtbare creatie, leiderschap.
“Voor mij is Les Contes een soort van baarmoeder waar ik mezelf weer mag samenstellen tot een nieuw embryo”, vul ik aan. “Dus het lijkt me inderdaad niet onlogisch dat daar een soort van geboortekanaal op volgt, een nauwe doorgang naar iets totaal nieuws.”

Wanneer we door dat geboortekanaal zullen moeten, is ons niet duidelijk. Al voelden we na Schotland allebei Portugal roepen. In onze zoektocht naar onze thuis, voelde ik verleden jaar al dat we verschillende landen moesten aandoen: Nederland, België, Frankrijk, Engeland, Schotland, Spanje en Portugal. Alsof dit (samen met Egypte en Israël misschien) onze werkgebieden zullen worden. Voor we werkelijk de knoop kunnen doorhakken over waar we ons te vestigen hebben, hebben we dit hele gebied te verkennen. From scratch. Want in Portugal zijn we geen van beiden ooit geweest.

“Ik voel wel dat we niet te lang in Montségur mogen blijven”, geeft Ton aan. “Ik krijg het beeld dat als we te lang blijven, we onszelf zullen vastzetten en niet meer vooruit geraken.” Zelf zou ik nog een maand ter plekke kunnen blijven, maar ik bereid me dus mentaal voor op ons vertrek en we lichten ook Anaiya, Pete en Dinah in, die we zo in ons hart hebben gesloten dat ze inmiddels zijn gaan aanvoelen als familie. Ik merk dat Ton onrustig wordt van de leegte hier. Terwijl ik me er juist graag aan overgeef, beseffend dat die cocontijd – traag maar wel – zijn nut en werking heeft. 

“Het valt me op hoe grondig jij tewerk gaat”, merkt Ton op, na een van onze ochtendsessies. “Jij hebt een soort van traag en gestaag doorzettingsvermogen dat ik niet heb. Ik moet het hebben van snelle actie, van even alles geven – en dan ben ik alweer toe aan het volgende, aan iets nieuws.” Grappig hoe Ton hiermee niet alleen het grote verschil tussen ons beiden, maar ook de eeuwige strijd tussen het mannelijke en vrouwelijke verwoordt. Hoe masculiene energie graag eenmalig toeslaat, de snelle sprint, en vrouwelijke energie de lange-afstandshordes aankan. In het dagelijkse leven betekent dat ook vaak dat de vrouw de dagelijkse, onopvallende routine (was, afwas, poetsen) op zich neemt en de man de eenmalige meer zichtbare klussen (zoals het schilderen van het tuinhek), herinner ik me een passage uit het boek van John Gray (Mars/Venus). Ook al besef ik dat dit laatste een absoluut cliché is, zeker in deze genderneutrale tijden. En ook in onze relatie overigens, want Ton is een echte huishoudman. 

Maar meer dan de typische Mars-Venus-tegenstellingen komen we in dit alles ook ons eigen geboortetrauma tegen. Ik kwam een week te vroeg en voelde me als boorling opgejaagd toen de weeën in gang kwamen, waardoor – zo zegt mijn moeder toch – de weeën totaal stilvielen en weer in gang gezet moesten worden. En Ton is drie weken te laat geboren en heeft zijn hele leven last gehad van de angst ergens vast te zitten en juist niét in actie te mogen gaan. Mijn verlangen (vertragen, rustig wachten op het juiste moment) triggert dus zijn geboortetrauma, en zijn verlangen (in gang mogen schieten bij de eerste impuls) triggert dan weer mijn geboortetrauma. Een interessant gegeven, en stof voor een echte maaninitiatie. 😉

Omdat ik dat oude geboortetrauma ook graag wil overschrijven, sta ik klaar om te vertrekken zodra Ton voelt dat het tijd is. Ook al is het 21-dagen programma van hersamenstelling van het embryo dat Anaiya leidt nog niet afgerond en zou ik zelf best nog een tijd willen blijven, toch ben ik bereid de geboorteweeën te volgen. En zo zetten we ons op een mooie dinsdagochtend op weg, langs kleine routes – via de ontsnappingsroute van de Kathaarse bonshommes et bonnesfemmes – door de Pyreneeën.

We zijn nog maar een uurtje onderweg of de uitdagingen van de initiatie tonen zich al. Onderweg in de auto lees ik op mijn smartphone een post die Ton net geplaatst heeft en die een gesprek tussen ons op gang brengt. Ton heeft het in zijn verhaal al over onze zoektocht naar een community, terwijl we het daar onderling nog niet over hebben gehad. Zelf wil ik graag in het moment blijven om onze processen rustig te kunnen ervaren en integreren. Het proces ingezet in Montségur is in mijn lichaam nog niet verteerd of Ton staat alweer in de startblokken voor iets nieuws. “Is het niet wat vroeg om al openlijk over communities te praten? We weten niet eens wat we in Portugal gaan ervaren”, vraag ik hem – ook al voorvoelen we ergens al wel wat eraankomt. 
Doordat Ton meer op de toekomst gericht is, lijkt het ook alsof hij ons hele parcours initieert en leidt. Betekent dat dan dat ik alleen maar kan volgen? In hoeverre bepalen we eigenlijk samen de weg die we bewandelen?
Een vraag om bij stil te staan, voelen we, en dus houden we even halt aan de rand van de weg en bezinnen we ons. Over hoe we onze beide energieën bewuster in afstemming kunnen brengen met elkaar. Want het mannelijke en het vrouwelijke samenbrengen was uiteindelijk toch dé grote oefening van dit hele parcours.

Al pratend beseffen we nog maar eens hoe verschillend onze ritmes zijn en hoe beide ritmes nodig zijn voor de taak die we elk hebben. Er moet vooruitgekeken worden en er moet in het moment verdiept worden. We geven ook toe dat als we deze onderneming niet samen waren aangegaan, Ton nog in Amsterdam zou zitten en ik ergens in België. Nooit was een van ons dit alleen aangegaan.

Nu we er bij stilstaan besef ik ook dat het vrouwelijke vaak onbewust heel wat voorbereidend werk verricht, waarop het mannelijke verder kan bouwen. Zo ben ik de grove lijnen van wat we nu aan het beleven zijn (connecting the dots) al jaren stilletjes aan het voorbereiden. Jaren geleden – nog voor we elkaar kenden – zag ik al in een soort visioen dat er op verschillende plekken in West-Europa Huizen van Vertrouwen zouden ontstaan, gehost door mensen uit eenzelfde netwerk, die met elkaar in verbinding zouden staan en samen eenzelfde toekomstvisie zouden neerzetten. Plekken die gevoed en bezocht zouden worden door mensen, die er in tijden van onrust en chaos rust, bezieling en inspiratie zouden kunnen vinden. Als pelgrims op een nieuwe ‘route naar Compostela’. Jarenlang heb ik – en vele vrouwen met mij – zonder daar veel over te communiceren dit idee in de energie gedragen, gevoed en voorbereid. En nu zie ik hoe het hele project zich aan het realiseren is. Als we Eric en Annelies en Anita in Nijnsel bezoeken, en Christiaan en Tineke in Nieuwrode, en Anna en Petra in Vézelay, en Rita in de Auvergne, en Anaiya en Pete in Montségur, en Mari en Rik in Alhama de Granada, en nu het huis van Rosemarijn in hartje Portugal, en als we lezen over het Heart Communities-project van onze trouwe vrienden Monique en Marcel… dan besef ik dat dit allemaal Huizen van Vertrouwen zijn, klaar om toevluchtsoorden en refuges van zingeving te worden, van hartsenergie, van inspiratie. Communities-in-de-maak die een hoopvolle wereld gaan neerzetten en bezielen. 

Het doet deugd om hier even bij stil te staan – daar halverwege dat geboortekanaal. Het geeft me prompt een diepere aarding, meer kracht, meer bewustzijn. Ik zie ineens hoe ik al die tijd dat toekomstbeeld gedragen en gevoed heb, en ook nu de transformatie die daarvoor nodig is bewust en grondig aan den lijve beleef. De ondergrond doorwoel. Ik deed het altijd al, en toch lijkt het alsof ik het nu pas ten volle besef. Of eerder: waardeer. Iets onzichtbaars in mij is voor mezelf zichtbaar geworden. En ik hoop stilletjes dat dit voor alle vrouwen – en voor het vrouwelijk collectief, en voor het vrouwelijke in de man – ook zo mag zijn. Dat duidelijk mag worden hoeveel van wat nu of straks neergezet wordt, al lang in alle onzichtbaarheid en doortastendheid voorbereid is geweest. Zoals een nieuw kind ook negen maanden gedragen en gekoesterd en beschermd wordt in de moederlijke buik.  
Het besef helpt me ook om mijn eigen ritme beter te respecteren in plaats van achter dat van een ander aan te hollen. Beide zijn nodig. “De Boogschutterenergie en de Stierenergie”, zei Nanco, een bevriend leraar, enkele jaren geleden al. “Boogschutter en Stier, beide energieën zullen nodig zijn om de toekomst te creëren.” De heldere toekomstvisie die als een pijl raak schiet in het hart, en de diepe, stuwende aarde-energie om de realisatie ervan vol te houden. It makes sense

(wordt vervolgd)