ANNE 26: FIRE AND ICE

(English version underneath)

“Nu we in Schotland de poorten van het noorden hebben geopend en Cailleach, de godin van winter en ijs, hebben aanroepen, is het niet zo gek dat we ook letterlijk ingewijd worden in haar wereld”, grinnik ik, als Ton en ik in de ijskoude keuken van Les Contes – een warmwaterkruik op onze buik gebonden – ons potje staan te koken. Ik heb warme binnenhuispantoffels op de kop kunnen tikken voor vertrek en heb wel drie dikke truien over elkaar aangetrokken, maar Ton springt op zijn Noorse sokken van de ene voet op de andere op de stenen vloer, in de hoop zich op die manier toch een beetje warm te kunnen krijgen. Al pratend zien we hoe onze adem in de lucht verdampt. Jezus, wat een koude hier. “Het lijkt wel de koelkamer van een slagerij”, grap ik.

Zo’n maand na ons vertrek uit Schotland zijn we alweer richting zuiden vertrokken, om te gaan overwinteren in de Franse Pyreneeën, in Les Contes – het domein van onze Britse vrienden Anaiya en Pete die we afgelopen zomer ook al bezochten. Bij overwinteren denken we meestal aan het zonnige zuiden, waar mensen hun oude dag wat aangenamer doorbrengen dan in het grijze noorden, maar het woord krijgt hier meteen bij aankomst al een iets letterlijker betekenis. Als we aanrijden en de pasgeverfde witte facade met de ijsblauwe luikjes zien opdoemen, lijkt het alsof we het Rijk van de Ijskoningin uit Narnia binnenrijden. Het grote huis ligt tegen de noorderflank van de berg aan en vangt in de winter nauwelijks zon, waardoor het er als een waar ijspaleis uitziet. Terwijl de winterzon de omgeving opwarmt, blijven in Les Contes de ijsbloemen op de ramen staan, en het gras voor het huis wit bevroren. Feeëriek en sprookjesachtig, dat wel.

Les Contes is een vroegere kinderkolonie en door onze (overigens warmhartige) vrienden omgebouwd tot een kleurrijke B&B, die overloopt van mensen en gezelligheid. Althans dus in de zomer, want in de winter is het enorme gebouw met de vele kamers niet warm te krijgen. Door de dikke muren is de temperatuur overdag binnen zelfs kouder dan buiten. Enkel ons roze kamertje boven de keuken is lekker warmgestookt en de eendendons zorgt ervoor dat we ’s nachts lekker comfy liggen. Heerlijk. Alsof Ton en ik in dit hele ijzige spektakel de hartenkamer warm mogen houden. En dat doen we dan ook met liefde. Al vraagt het van ons dat we de koude leren bemeesteren.

“Je kan het zien als een soort initiatie”, lacht Anaiya, terwijl ze ons in de vroege ochtend in beweging zet en onze fire breath aanwakkert tijdens een yogameditatie. Zelf heeft ze – samen met haar man Pete – een wonderlijke modus vivendi gevonden om de winter hier te overleven. Terwijl ze niet eens overdreven warm aangekleed lijkt, springt ze als een hinde van het ene gebouw naar het andere, zeulend met was, of met hooi voor de twee varkentjes Molly en Grace, en samen met Pete maakt ze dagelijks een lange wandeling in de omgeving met de twee honden en de vijf geitjes. Zo komt ze opgewarmd en met een rode blos op de wangen weer thuis.
“Als we geen gasten hebben, springen we om vijf uur al ons bed in”, grinnikt ze nog. “Waar we het elektrische deken opzetten en films kijken.” A la guerre comme à la guerre, denken ze hier, en gek genoeg verdenk ik ze ervan er nog van te genieten ook. Ik heb in Anaiya altijd een flamboyante actrice gezien die het heerlijk vindt om zich telkens weer in een andere rol in te leven. Als ze de ijskoningin moet spelen – of de speelse geitenhoedster, of de mysterieuze tempelpriesteres in de kapel hiernaast – dan zal ze zich totaal in die rol inleven en hem met brio vertolken. Het is prachtig om te zien hoe in nieuwe omstandigheden nieuwe aspecten van haar persoonlijkheid tot leven komen – en dat geldt wellicht ook bij ons. 

En inderdaad, hoe langer we in Les Contes rondlopen, hoe beter we met de koude leren omgaan. Na enkele dagen weten we precies hoeveel truien we aan moeten, op welke uren we in het zonnetje aan de overkant bij de pergola moeten gaan zitten, hoeveel water er in de warmwaterkruik moet om hem aan te kunnen binden, hoelang we moeten wandelen om weer opgewarmd te zijn, en wanneer het tijd is om bij Dinah – de moeder van Anaiya die in een warmer bijgebouwtje woont – moeten binnenspringen voor een hartverwarmende babbel en een kop koffie. Na twee weken dopen we haar plek zelfs om tot Dinah’s Red Rose Cafe, waar we in de vroege avond met ons bord op schoot in de zetel belanden om met ons vijven en twee honden een film te kijken. Om om 9u alweer in bed te duiken, want morgen is er weer bij het ochtendkrieken een sessie Body Awakening. Waar we Kundalini Yoga-gewijs aan den lijve enkele opwarmers mogen ondergaan.

En zo leren we dag na dag de kunst ontwikkelen om in het ijspaleis het vuur aan te steken. In en buiten onszelf. En ondanks de freeze-mode in beweging te blijven. Een thema dat veel meer met mij te maken heeft, dan ik op dat moment nog vermoed.

Het vuur laten ontbranden, blijkt zelfs de expliciete uitnodiging die we met z’n allen krijgen, als we op een ochtend samen ons oor te luisteren leggen voor de stem van Pyrene, de godin van de Pyreneeën. 

I am the voice of fire”, zegt ze. “I am the voice of creation and destruction. I am Pyrenne, the name that was given to this area, because deep underneath the mountains there is this power which is about transformation, deep transformation in the earth. In ancient times people came here to the mountains to get in touch with the sacred power of the fire. They did their rituals to honour the fire. So fire became creative instead of destructive. 
You need this creative fire at the moment, to let go of pain and trauma and karma. But the fire hasn’t been honoured for a long time and that’s why things turn out to be nasty, destructive. Instead of evolution people create revolution. People start burning each other. You start destroying your own creation. 
Like in the time of the Cathars, the pure ones – they got destroyed in the fire, while they were creating a new cycle in history, going back to the source of spirituality, tapping into the same power of what I am speaking about.
France is about the sacred feminine and the sacred heart. If the sacred feminine isn’t honoured, the heart dies and becomes a barren desert, an empty shell. Only through the honouring of La Dame au Feu, the Lady of Fire, that sacred fire can be brought back into the heart. The Sacré Coeur.”

Haar woorden warmen ons hart, en we weten perfect wat ze bedoelt. Dit is onze taak, en dit is ook wat ons en andere lotgenoten samenbrengt.

En weer worden we – zoals in Schotland – geconnecteerd met die oerkrachten, die primordiale creatiekrachten van in het begin der tijden. Krachten die de aarde in ijs konden dompelen of doen ontbranden. Krachten die de mens uit het hoofd halen, uit zijn denkende hoogmoed, en weer verbinden met een diepere essentie, in zijn lijf, in zijn bekken, in zijn zijn. 

(wordt vervolgd)

FIRE AND ICE

“If we consciously open the Gates of the North and invoke the goddess of winter and ice, it is not surprising that we are also literally invited and initiated into her world”, I say to Ton, as we are entering the ice-cold kitchen of Les Contes. My god, it is really freezing in here. We can even see our own breath while talking.

After leaving Scotland, Ton and I decided to spend the winter in the French Pyrenees – in Les Contes, the domain of our (absolutely warm-hearted) friends Anaiya and Pete. And winter time we get. When nearing the freshly painted white facade with the ice blue shutters we feel like entering the kingdom of the Ice Queen from Narnia. The big house is leaning against the northern side of the mountain and hardly catches any sun in winter, turning it into a genuine Ice Palace. While the winter sun brightens up the rest of the valley, Les Contes remains fairily frozen; ice flowers covering the windows en frost whitening the grass field in front of the house. 

Les Contes is a former children’s colony that has been converted by our friends into a colorful B&B, a wonderful and heartful place joyfully visited by many during summer. But in wintertime the gigantic building with the many rooms can hardly be heated; the thick walls making the temperature inside even colder than outside. Only our – pink – room above the kitchen is warmly heated, and it gives us the feeling we are invited to represent and activate the hearth of the place. A role that we happily take upon us. But it means we will have to learn to master the cold. 

“You can see the cold as an initiation”, Anaiya smiles, as she is kicking off her early morning yoga session, activating our fire breath. She herself seems to endure the cold playfully. While not even overly dressed, she hops around the territory carrying around laundry for her guests or hay for the two piglets Molly and Grace, after which she is joining Pete for a daily walk with their two dogs and five little goats, in the mountains and woods around the house. When coming back a few hours later, her red cheeks and vivid voice tell me she is definitely alive and kicking, and absolutely warmed up to face the rest of the day. “And when there are no guests in the B&B, we jump into bed at five pm,” she giggles. “Putting on the electric blanket and watching movies.” 

Our hosts just light-heartedly deal with the situation and I even suspect them to enjoy it. I’ve known Anaiya for more than ten years now and I have always seen a wonderful actress in her, absolutely eager to take new roles upon her, in which she submerges herself completely.  So they want her to play the Ice Queen? Or the playful Goat Herder? Or the flamboyant Temple Guardian in the chapel next door? Well she will – and she will play the role brilliantly. All dressed up to the occasion. It is funny how different situations waken up different aspects in her personality. And I guess it applies to us as well.

“You look completely different today”, she says one morning when I come in for breakfast after an early morning walk in the frozen dew. “You are opening up, your face looks differently.” I guess the cold and the fresh air are affecting us as well.  

And it’s true, the longer we walk around the house, the more we learn to deal with the temperature. After a week we know exactly how many sweaters to put on, how much water to put into the water bottle so that they don’t fall off our chest, how long our walks should be to have our blood pumping, and when to pop in at Dinah’s place — Anaiya’s mother, who lives in a warmer outhouse — for a heartwarming chat and a hot cup of coffee. After two weeks, we even rename her house Dinah’s Red Rose Cafe, where the five of us round off the day together, watching a movie, with the two dogs on our laps to keep us warm.

And so, day by day, we learn to develop the art of lighting the fire in the Ice Palace. 

A few days later, when tuning in to the energies of the place, we discover that ‘fire and ice’ indeed is the central theme of Les Contes. As Ton hears the voice of Pyrene, the goddess of the Pyrenees. 

I am the voice of fire,” she says. “I am the voice of creation and destruction. I am Pyrene, the name that was given to this area, because deep underneath the mountains there is this power which is about transformation, deep transformation in the earth. In ancient times people came here to the mountains to get in touch with the sacred power of the fire. They did their rituals to honor the fire. So fire became creative instead of destructive.

You need this creative fire at the moment, to let go of pain and trauma and karma. But the fire hasn’t been honored for a long time and that’s why things turn out to be nasty, destructive. Instead of evolution people create revolution.People starts burning each other. You start destroying your own creation.

Like in the time of the Cathars, the pure ones – they got destroyed in the fire, while they were creating a new cycle in history, going back to the source of spirituality, tapping into the same power of what I am speaking about.

France is about the sacred feminine and the sacred heart. If the sacred feminine isn’t honoured, the heart dies and becomes a barren desert, an empty shell. Only through the honoring of La Dame au Feu, the Lady of Fire, that sacred fire can be brought back into the heart. The Sacré Coeur.

Her words warm our hearts and the four of us absolutely understand what she means. This is our job, this is what we collectively have to do. 

And again – just like we felt in Scotland – this divine energy is reconnecting us to those primal forces, those primordial creative forces from the beginnings of time. Forces that have the absolute power to cover the Earth with ice – or melt and burn it down. Forces that confront mankind and make us feel humble, and reconnect us all to a deeper essence, a deeper truth, a deeper knowing inside our being. 

(to be continued)