(Dutch version underneath / Nederlandse versie onderaan)

The night all access to Facebook, Whatsapp and Instagram accounts are interrupted, I feel a strange kind of relief. What if social media would disappear forever? On one hand it would be hard to reach each other, on the other hand it would take away a responsibility I seem to carry as a load on my schoulders; the responsibility to write in order to take people with us to the portal of 11:11, and have an hour of silence with as many people as possible to make room for the wisdom of our hearts. I absolutely feel the purpose, but I sometimes wonder if we will ever succeed in bringing enough people along. At times the journey feels wearisome and discouraging, and in the hardest moments we feel like giving up. 

What are we doing anyway?” Ton and I say to each other, lying in bed in the umpteenth B&B after a tiring day. “Can’t we just do something normal, have a job like everybody else?” But seeing each other’s desperate faces, we start to laugh again. For we both realize we can’t get out of this; somehow this journey is our destiny. And whatever happens, some kind of internal joy keeps us upright.

At times we feel like Frodo and Sam inThe Lord of the Rings, heading for the Mountain. Struggling through dark areas of the mind, challenged by all kinds of unexpected energies. But surely supported by a coalition, a number of faithful friends and many accomplices who travel with us in spirit – and some of them in the flesh. People that are working hard as well to hold up their light, tackle their demons and get their friends and relatives along on this quest. We fully understand that, just like the hobbits we will have to make a coalition with groups and peoples with different backgrounds, maybe parties that have been opposing each other for ages. Frodo and friends had to collaborate with humans, elves, dwarves, wizzards, trees, ghosts, demons, … to be able to make the big shift. And just like them we realize that we can only create a major change on earth if all living beings concerned no longer compete with or fight each or destruct other, but if we join forces – all without exception. 

Will we succeed in this? Or is our ultimate assignment different than what we actually think? “This whole journey is a lesson in humility”, I am being told in a dream that night, and other people who participate in our 11:11 zooms express that they get same message and experience of humility in this whole process. The only thing we can do is proceed step by step, share our findings, and see where this journey is taking us.

Moving to yet another B&B in Glastonbury, we end up in a stunning old mansion, called Covenstead. The former home of Adele Clough – aka Adele Black – an eccentric and erudite woman who clearly feels at home in the mysterious and gothic world of wicca and pagans, and has collected hundreds of books and objects from various occult traditions in her home. Just like Dion Fortune, she died at a young age – barely 52 – in her case only a few years ago. Like Dion, she fought oppressive forces throughout her life, trying to give space to the feminine – in all its sacred and dark aspects – in a world of male dominance (Covenstead is just opposite the famous old abbey of Glastonbury). Not an easy quest, and at times very discouraging and disappointing. Her soul is still palpably present in the house.

Covenstead is bursting with symbolism, it looks like a museum. Each room is full of African masks, voodoo and wiccan attributes, buddhist statues, tarot cards, crystal skulls, pentacles, hawks, dragons, snake women, magic spells…, name it , it’s there. Every square centimeter is filled with mystical symbols from all over the world. That night we sleep in a dark bed, surrounded by screaming images of the devil and Medusa, and in the morning we have breakfast surrounded by tarot decks and gothic artifacts in the dining room of the Adam’s Family. We’re like in a movie.  

But never judge the book by the cover … Strangely enough, the house feels wonderful. Full of powerful energies, but surrounded by an enormous love. Adele must have selected each object with the greatest love, respecting the value of every symbol, whatever tradition it comes from. Even after her death, her house is in good hands. The current owner, Tony, is warm and hospitable; with a broad smile and a wonderful sense of humor he opens the doors of the many rooms for us, visibly amused by our enchanted faces. “Feel welcome!” And in the morning we get the most delicious breakfast ever. Now if you want an amazing B&B experience, this is definitely it.

When we leave Covenstead the next day, I can sense how many different energies have been touched in us during our stay – from African animism, over Hebrew mysticism to Indian goddesses – and how many occult traditions we are allowed to take with us on our quest. The longer I am on this road the more I understand how important it is to include and integrate as many energies as possible within this journey. “Don’t forget any party, or it will stir in darkness and manifest itself”, is the message we once received during our work in Spain – in which we had to bring in angels and demons to do the work. The same applies here. In each place we visit we are invited to ask ourselves which part inside and outside ourselves is still underexposed, forgotten, reviled… Which culture or tradition is still evoking fear in us, or do we judge too little, too strange, too whatever – to take seriously…

As far as I’m concerned, I embrace every single tradition we have met in Covenstead. Knowing they were all human attempts to understand the understandable and express our full human capacity. Leaving the house I can feel how powerful all these traditions are and how much embodiment it takes to stay grounded amidst their many influences. But somehow I manage to do it; though it feels like deeply anchoring an enormous bunch of drifting air balloons.

“The energies are indeed turbulent these days, it takes enormous concentration to stay grounded,” Dawn confirms, when guiding us into the fairy Avalon nature that afternoon. So the turmoil we feel these days surely is part of the collective field we are all in. We must see to it that we stay mentally sane in all this. But although the crazy energies of Glastonbury nearly tricked me, that morning I feel a great focus and power awaken within my body, and I feel an enormous gratitude fo that. For the fear of great forces that always lived in me, seems to be gone…


Once, when I was in India, we were about to enter a hidden sacred temple, where great masters performed their rituals. We didn’t manage to do that. I was shown why. Some places of light only allow you to enter, if you have looked in the mirror of your darkest shadows. Would that also be the case for the sacred mountain Schiehallion…?  

(To be continued)

Nederlandse versie:


Als een avond lang alle toegang tot Facebook, Whatsapp en Instagram wegvalt, voel ik plotseling hoe opgelucht ik ben. Alsof hiermee een enorme verantwoordelijkheid van mijn schouders valt. De verantwoordelijkheid om via mijn schrijven anderen mee te nemen naar iets nieuws. Op dit moment betekent dat: naar 11:11, om die dag een uur stilte te houden om ruimte te maken voor de wijsheid van ons hart. Ook al draag ik dat beeld oprecht in mijn hart, toch voelt de opdracht met tijden loodzwaar aan en vraag ik me af of we er wel in zullen slagen voldoende mensen warm te krijgen om dit doel mee te dragen. Met tijden willen we alles gewoon opgeven. 
“Waar zijn we toch mee bezig?” vragen Ton en ik ons ‘s avond af, als we in de zoveelste B&B in bed liggen na een inspannende dag. “Kunnen we niet iets normaals gaan doen?” Maar als we elkaars benauwde gezichten zien, schieten we weer in de lach, want we beseffen beiden dat we hier niet onderuit kunnen. Op een of andere gekke manier is deze reis ons lot. En hoe naar we ons soms ook voelen, altijd popt die onderliggende vreugde toch weer op, de vreugde van de missie die ons staande houdt.

Met tijden voelen we ons Frodo en Sam uit The Lord of the Rings, op weg naar de Berg. Ploeterend door steeds weer andere duistere gebieden van de mind, uitgedaagd door steeds weer andere energieën. Geholpen door een coalition, een aantal zeer getrouwe vrienden en vele handlangers die in de geest – en sommigen straks letterlijk – met ons meereizen en ook alles op alles zetten om hun licht hoog te houden, hun demonen aan te pakken, en ook vrienden en kennissen mee te krijgen in ons finale doel. Wetend dat iedereen die we mee uitnodigen een andere achtergrond heeft, soms zelfs met tijden tegenover elkaar leken te staan. Net zoals Frodo en zijn hobbit-vrienden moesten samenwerken mensen, elfen, dwergen, magiërs, bomen, geesten, demons, … allerlei groepen en volkeren die zich tijdenlang tegen elkaar gekeerd hadden, net zo beseffen we dat we de kering op aarde enkel kunnen maken als alle levende wezens elkaar niet langer beconcurreren, bestrijden of beknechten, maar allemaal – zonder uitzondering – de handen in elkaar slaan. Ook zij die ons lijken tegen de werken of angst aanjagen. 

Zal het ons lukken? Of ligt de eigenlijke opdracht ergens heel anders dan we op dit moment denken? “This journey is a lesson in humility”, hoor ik in een droom en ook andere mensen die deelnemen aan onze 11:11 zooms laten ons weten dat ze een grote nederigheid ervaren in dit hele proces. We kunnen enkel stap voor stap ontdekken waar deze tocht ons gezamenlijk hebben wil.

Als we weer eens verhuizen naar een volgende B&B in Glastonbury, belanden we in het Magdalene House. Of tenminste, dat denken we, aan het bordje aan het huis te zien. Maar als we de overweldigende oude mansion binnentreden, beseffen we dat we in Covenstead zijn beland. Het vroegere huis van Adele Clough – ook wel Adele Black genoemd – een excentrieke en belezen vrouw die zich duidelijk thuis voelt in de mysterieuze wereld van gothic, wicca en pagans, en honderden boeken en voorwerpen uit verschillende occulte tradities in haar huis verzameld heeft. Net als Dion Fortune blijkt ze op jonge leeftijd – ze was nauwelijks 52 – gestorven te zijn, in haar geval nog maar enkele jaren geleden. Net als Dion bevocht zij tijdens haar leven onderdrukkende krachten en probeerde ze in een wereld van mannelijke dominantie (Covenstead ligt net tegenover de beroemde oude abdij van Glastonbury) het vrouwelijke – in al haar sacrale en duistere aspecten – weer ruimte te geven. Geen makkelijke queeste, en bij tijdens erg ontmoedigend en teleurstellend. Ook haar ziel is nog voelbaar aanwezig in het huis. 

Covenstead barst van de symboliek, het lijkt wel een museum. Overal staan en hangen Afrikaanse maskers, voodoobeeldjes, boeddhistische goden, wicca-attributen, tarotkaarten, crystal skulls, pentakels, haviken, draken, slangenvrouwen, toverspreuken …,  name it, het is er. Elke vierkante centimeter is bezet door mystieke symbolen uit alle uithoeken van de wereld. ’s Nachts slapen we in een donker vlammend bed, omringd door schreeuwende beelden van de duivel en Medusa, en ‘s morgens ontbijten we omgeven door tarot decks en gothic artefacts aan de tafel van de Adam’s Family. We lijken wel in een film. 

Maar never judge the book by the cover… Gek genoeg voelt het huis heerlijk aan. Boordevol energieën en indrukken, maar gedragen door een enorme liefde. Adele moet elk voorwerp met de grootste liefde hebben uitgezocht en toegevoegd, met respect voor de waarde en betekenis van elk symbool, uit welke traditie hij ook komt. En ook na haar dood is haar huis in goede handen. Want ook de huidige eigenaar, Tony, is warm, gastvrij en met een brede lach en een heerlijk gevoel voor humor zwaait hij de deuren van de vele vertrekken voor ons open. “Feel welcome!” Ook het heerlijk verzorgde ontbijt wordt met een gulle lach op tafel getoverd. Dit is klasse. 

Als we de B&B de volgende dag verlaten, voel ik hoeveel verschillende energieën tijdens ons verblijf aangeraakt zijn in ons – van Afrikaans animisme, over Hebreeuwse mystiek tot Indiase godinnen – en hoeveel occulte tradities we mee mogen nemen op onze queeste. Hoe langer hoe meer begrijp ik hoe belangrijk die inclusiviteit en integratie is in de weg die we ondernemen. “Vergeet geen enkele partij, of hij zal zich in de schaduw roeren en zich manifesteren”, kregen we ooit de boodschap tijdens ons werk in Spanje, waar we engelen en demonen moesten zien te overtuigen tot samenwerking. Ook hier geldt dat zo. Welk stuk in en buiten onszelf is nog onderbelicht, vergeten, verguisd…? Welke cultuur of traditie boezemt ons nog angst in, of vinden we te min, te dom, te vreemd, te passé om au sérieux te nemen? 

Wat mij betreft, geen enkele traditie die we in Covenstead hebben mogen aanraken. Stuk voor stuk pogingen – in verschillende tijden, landen en culturen – om het onbegrijpelijke te vatten en de volheid van onze menselijke capaciteit vorm te geven. Al voel ik die ochtend bij vertrek aan den lijve hoe krachtig deze tradities zijn en hoeveel aarding het van me vraagt om in het midden van hun invloeden fysiek te blijven staan. Ik sluit mijn ogen en aard me diep, spreek ze toe dat ze allemaal welkom zijn – en na een tijdje krijg ik hun energieën in me geharmoniseerd. Alsof ik een tros met duizend vliegende ballonnen diep in de grond moet verankeren. 

“De energieën zijn onstuimig deze dagen, het vraagt enorme concentratie om ze te gronden”, zegt ook Dawn, een jonge vrouw die ons meenam in de natuur rond de Tor. De turmoil is dus zeker ook collectief. Het is een hele kunst om gezond in ons hoofd te blijven deze dagen, beseffen we. Maar hoe gek in me hier in Glastonbury bijna had laten maken, die ochtend voel ik een grote focus en kracht in me ontwaken. Dankbaarheid maakt zich van me meester; de angst voor de grote onbeheersbare krachten die altijd in me leefde, lijkt weg… 


Ooit, toen ik in India was, stonden we op het punt een verborgen heilige tempel te betreden, waar grote meesters hun rituelen deden. Dat is ons niet gelukt. Ik kreeg toen ook het beeld waarom. Sommige lichtplekken mag je maar in, als je in de spiegel van je donkerste schaduwen hebt gekeken. Zou dat met een heilige berg als Schiehallion ook zo zijn…?  

(Wordt vervolgd)