ANNE 12: ALICE IN WONDERLAND

(Dutch version underneath / Nederlandse versie onderaan)

And so we land in Plymouth. Arriving at the beautiful, artistic house of Agnies and Cornelius – a wonderful couple from the Netherlands and longtime friends of Ton – I feel like Alice in Wonderland, taking a plunge through the looking glass. Every day of our stay is a new invitation to dive into an amazing world of endless possibilities. Their house is bursting with colours, art, craziness, twists of the mind and beautiful objects… Worthy of a museum. A quarantine in this house is definitely not a punishment, but rather an invitation to land and absorb the energies and information this place and harbor emit. It also gives us time to open our minds and let go of all fixed beliefs and thoughts that program our thinking, and let the creative spirit in. Which reality are you ready to believe…?

Plymouth is the port from which – in 1620 – the Pilgrim Fathers set out for America on the Mayflower, ready to create a new world. Feeling into the energies of the place, we indeed experience the harbor as a gateway to the west – though not only to the western civilisation of the new Americans as we know them now, but also to the civilisation of the traditional tribes who lived there originally. 

When tuning in to the gateway I see the face of an elder Indian from the Amazon. I feel how for centuries, and who knows much longer still, these people have preserved and guarded a knowledge that we Westerners have completely forgotten. I honor him for that and bow at his feet, fully realising that the red people have been waiting for the white people to take up their collective task in favor of humanity. In the meantime they hold the knowledge, though there is not much time left. I understand how urgent the call is, and I let him know that the white people are ready to take up the torch. To express his thanks he gives me a present, which turns out to be a kind of golden compass. Though not fully understanding what it means, I gratefully accept it.  

When informing him about the vision, Ton tells me that in 1992, almost 30 years ago, the Indian tribes were invited at the Climate Conference of Rio de Janeiro in Brazil. By doing this they brought in the knowledge of the west: the contract we have made with the Earth, and the wisdom and guidance we receive through Spirit. “Could it be that this year in the Glasgow Conference the energies of the North are being invited?”, he asks. “After the red, it is time for the white wisdom. It is time for the white people to come to their full potential.”

But what exactly is this wisdom? We hope our trip from Plymouth to Scotland will reveal us more about that.

Agnies and Cornelius are connected to a wise tribe, a group of spiritual men and women who regularly meet each other in Wales to guide workshops together. We are lucky, as there happens to be a gathering the days after our quarantine ends, and they invite us to join them. We are honoured to do so, feeling there is some kind of link between our journey to Schiehallion and the work they are doing. So we gladly accept their generous invitation.

Meeting the tribe, we feel at home immediately, and easily surrender to the transformational field that they are creating by meditating, making music, singing, dancing, sharing and doing shadow work together… Wow. In two days the energies are so high that we are opened up completely and receive powerful insights that affect us all profoundly. 

At the end of the ceremony I feel initiated into parts of myself that I vaguely knew, but can now experience in their full clarity. The experience is magical and confronting at the same time. But I understand it is often in our darkest shadows that we encounter the deepest truths and the most valuable insights for the times to come. 

When driving home I see an amazingly colourful sunset on the hills of Wales and suddenly grasp how true the visions are that I received the past few days. “It is important you speak them out loud”, a voice said the night before, and though I am a little reluctant I understand that I will have to share the insights that were given to me.  

(to be continued)

ALICE IN WONDERLAND

En hier zitten we dan in Plymouth. Een prachtige haven en een wereld op zich. Een wereld die herinnert aan een woelig verleden, want Plymouth is de haven van waaruit de Pilgrim Fathers in 1620 op de Mayflower vertrokken richting Amerika. Klaar om een nieuwe wereld te gaan creëren. De haven is een voelbare poort naar het westen. Niet alleen het westen van de new Americans, maar ook die van de traditionele volkeren die er woonden – en de cultuur die ze voor de mensheid proberen te bewaren, in de hoop het stokje te kunnen doorgeven aan wie nog oren heeft om te horen.

Aangekomen in het huis van Agnies en Cornelius, een wonderlijk koppel uit Nederland en al lang vrienden van Ton, is het alsof we Alice zijn in Wonderland. Alsof we een kijkje mogen nemen through the looking glass, en elke dag dat we hier verblijven meer zicht krijgen op een wonderlijke wereld vol mogelijkheden. Hun huis barst van de kleuren, kunst, gekkigheden, twists of mind en prachtige voorwerpen… Een museum waardig. Een quarantaine in dit huis is dan ook geen straf, maar het geeft ons de perfecte tijd om te landen, de vele impressies van het huis en de haven die we vanuit het raam op één van de 5 verdiepingen van het huis kunnen zien, te laten binnenkomen. En om onze mind te openen, zodat we bereid zijn alle vaste overtuigingen die ons denken nog programmeren los te laten en de creatieve geest in ons toe te laten. Een geest die elke dag opnieuw bereid is om zich los te wrikken uit vastgeroeste paden en een nieuwe wereld te scheppen. 

In afstemming op de poort van het westen, met een paar trouwe zusters op zoom, krijg ik het beeld van een indiaan uit de Amazone. Ik voel hoe dit volk al eeuwen en wie weet millennia een kennis heeft bewaard en bewaakt, die wij westerlingen totaal vergeten zijn. Ik eer hem daarvoor en buig me voor zijn voeten. Ik besef plotseling dat het rode volk al heel lang zit te wachten tot het witte volk zijn taak opneemt voor de mensheid. Ondertussen houden zij de kennis ‘warm’, maar er is niet veel tijd meer. Ik begrijp hoe dringend het is en helemaal opgenomen door dit tafereel, knik ik hem toe dat het witte volk bereid is de fakkel over te nemen. Dat we ons bewust willen worden van de taak die we hebben en er ook voor gaan staan. Als dank hiervoor krijg ik een geschenk van hem, hij legt het in mijn handen. Het blijkt een gouden kompas. Niet wetend wat het precies inhoudt, neem ik het dankbaar in ontvangst.  

In 1992, bijna 30 jaar geleden, waren in de Klimaatconferentie van Rio de Janeiro in Brazilië, de indiaanse stammen voor het eerst aanwezig, weet Ton me te vertellen. Zij brachten de kennis van het westen in: het contract dat we gesloten hebben met de Aarde, en de wijsheid en begeleiding die we krijgen via Spirit. “Het lijkt wel of in de Klimaatconferentie van Glasgow de kennis van het noorden wordt ingeroepen”, zegt hij. “Na het rode, het witte. Het is tijd voor de kennis van het witte volk.” 

Maar welke kennis is dat dan? Ik hoop vurig dat de weg van Plymouth naar Schotland ons daarin verder zal mogen inwijden.

Agnies en Cornelius zijn als elders verbonden met een wise tribe, een groep toegewijde Engelsen die als een open hartsfamilie regelmatig samenkomen in Wales, om de schaduwen die we allemaal in ons dragen om te buigen en zo een nieuwe wereld te creëren. 

Toeval wil dat ze net na onze quarantaine samenkomen en onze vrienden vragen ons of we willen deelnemen aan de Gathering. Het voelt perfect passend bij het parcours dat we te gaan hebben, en wie weet ontmoeten we er mensen die zich geroepen voelen om mee te gaan naar Schiehallion. Dus gaan we graag in op hun gulle uitnodiging.

Als we de tribe ontmoeten, voelen we ons er meteen thuis. Een veertigtal mensen komen samen om twee dagen in diepe meditatie en overgave te gaan, samen te delen, te eten, te overnachten, muziek te maken, te zingen, te dansen en een energieveld van transformatie op te bouwen. Wow. Wat een gezelschap. En wat een ervaring.

Is het de bodem van het magische Wales? Is het het geschenk dat we meekregen vanuit het Westen? Is het de som van de vele wonderlijke mensen die hier samengekomen zijn, hun moed om zich over te geven aan wat getoond wil worden? Het zal alles bij elkaar zijn. Onze samenkomst blijkt een diepgaande en wonderlijke ervaring met belangrijke inzichten die doordringen tot in de cellen van ons lichaam en alle uithoeken van onze geest. 

Ik ervaar het weekend als een krachtige initiatie in stukken van mezelf die ik misschien vaagweg kende, maar nu in hun volle helderheid mag ervaren. De inzichten die ik krijg blazen me omver, zo wonderlijk helder worden ze getoond. Maar de beleving leidt me ook naar diepe duistere gebieden in mezelf en brengt me ook de pertinente vraag of ik deel wil zijn van het rijk van de doden of van de levenden. 

De inzichten die ik krijg zijn niet voor mij alleen, voel ik. “Het is belangrijk om ze luidop uit te spreken”, hoorde ik de afgelopen dagen. Als we de wonderlijke groep in Wales weer verlaten en door het prachtige landschap rijden, waar de zon in rood-gele kleuren ondergaat op de paarse heuvels, besef ik hoe waar de informatie is die ik kreeg. Ik voel nog wat weerstand om ze te delen, maar besef dat ik het vroeg of laat toch zal moeten doen…

(wordt vervolgd)